Spektakle

Warszawa: Aleksandra Hirszfeld, Marta Ziółek „MONadOLOGIa. Traktat o relacyjności”

Zdjęcie: Warszawa: Aleksandra Hirszfeld, Marta Ziółek „MONadOLOGIa. Traktat o relacyjności”

Fot. Fabian Lehmann.

Wersja do druku

Udostępnij

MONadOLOGIa. Traktat o relacyjności to projekt żywej instalacji scenicznej inspirowanej „Monadologią” Gottfrieda Wilhelma Leibniza. Traktat ten, będący próbą całościowego opisu budowy i funkcjonowania świata, zyskuje nowe znaczenie w kontekście wzajemnego oddziaływania organizmu ludzkiego i miasta.

Nauki związane z badaniem ludzkiego ciała od roku 1714, roku powstania Monadologii, bardzo się rozwinęły, jednak zawarta w traktacie myśl Leibniza jest nadal aktualna, o czym pisali liczni filozofowie, m.in. Gilles Deleuze. Usieciowienie, które obecnie wydaje się naturalnym sposobem myślenia o mieście i szeroko pojętej komunikacji, w czasach Leibniza było domeną wizjonerów.

Żywa instalacja sceniczna, zbudowana na kształt kryształu-labiryntu, składać się będzie z części performatywnej, konstrukcji architektonicznej, instalacji świetlnej, instalacji Augmented Reality oraz instalacji dźwiękowej. Instalacja na poziomie struktury odnosi się do wybranych koncepcji świata Leibniza. Wszelkie elementy budujące żywą instalację sceniczną, jak na przykład konstrukcja architektoniczna, instalacja audio czy nawet grafika użyta na kostiumach, odnoszą się do pięciu wybranych zagadnień spajających strukturę świata Leibniza i dających się odnaleźć we współczesnej rzeczywistości. Są nimi: perspektywa, percepcja, usieciowienie, monolog i powtórzenie.

W warstwie fabularnej ten metaforyczny traktat o świecie – o jego budowie i sposobie funkcjonowania – staje się punktem wyjścia do ponownego przemyślenia kwestii relacji między „ja” a współczesnym światem. Leibnizowskie monady – główna substancja budująca świat – z założenia nie mają okien ani drzwi, a zatem z zasady nie komunikują się ani ze sobą, ani ze światem zewnętrznym.

Instalacja ukazuje współczesny monadyzm jako realizujący się w przestrzeni miejskiej i wyrażający się poprzez monologi (werbalne oraz cielesne), które nieustannie i gorączkowo uprawiamy w zderzeniu z samym sobą, z Innym, ze społeczeństwem, z miastem czy materią. Owych pięć poziomów tematycznych: „ja” – „ja”, „ja” – Inny, „ja” –społeczeństwo, „ja” – miasto, „ja” – materia, na których prowadzone są indywidualne monologi, w naturalny sposób składa się na pięć części instalacji rozgrywających się w miejskim otoczeniu.
 
WAŻNE: Aby móc w pełni doświadczyć instalacji, należy mieć ze sobą urządzenie typu smartfon lub tablet z aplikacją czytającą rozszerzoną rzeczywistość (Augmented Reality NPM). np. www.metaio.com, dostępne na Androida i iOS, do pobrania za pomocą sklepu z aplikacjami.

Koncepcja i reżyseria: Aleksandra Hirszfeld
Scenografia: Małgorzata Kuciewicz / Centrala
Choreografia i reżyseria tekstu: Marta Ziółek
Kostiumy i AR: Krzysztof Syruć
Performerzy: Agnieszka Kryst, Anna Nowicka, Katarzyna Sitarz, Paweł Sakowicz
Muzyka: Maria Kozłowska, Wojtek Urbański
Instalacja świetlna: Architecture for Society of Knowledge, Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej, Marcin Strzała, Jacek Markusiewicz
Produkcja: Ela Petruk, Ewa Paradowska
Projekt graficzny: Olek Modzelewski (www.olekmo.pl)

Organizator: Fundacja Bęc Zmiana
Współpraca: Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie/ Museum of Modern Art in Warsaw / Teatr Studio / Architecture for Society of Knowledge

Projekt realizowany dzięki wsparciu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Belka Monadologia (miniaturka)

powiązane

Ludzie

Anna Nowicka

Anna Nowicka

MONadOLOGIa. Traktat o relacyjności to projekt żywej instalacji scenicznej inspirowanej „Monadologią” Gottfrieda Wilhelma Leibniza. Traktat ten, będący próbą całościowego opisu budowy i funkcjonowania świata, zyskuje nowe znaczenie w kontekście wzajemnego oddziaływania organizmu ludzkiego i miasta. Nauki związane z badaniem ludzkiego ciała od roku 1714, roku powstania Monadologii, bardzo się rozwinęły, jednak zawarta w traktacie myśl Leibniza jest nadal aktualna, o czym pisali liczni filozofowie, m.in. Gilles Deleuze. Usieciowienie, które obecnie wydaje się naturalnym sposobem myślenia o mieście i szeroko pojętej komunikacji, w czasach Leibniza było domeną wizjonerów. Żywa instalacja sceniczna, zbudowana na kształt kryształu-labiryntu, składać się będzie z części performatywnej, konstrukcji architektonicznej, instalacji świetlnej, instalacji Augmented Reality oraz instalacji dźwiękowej. Instalacja na poziomie struktury odnosi się do wybranych koncepcji świata Leibniza. Wszelkie elementy budujące żywą instalację sceniczną, jak na przykład konstrukcja architektoniczna, instalacja audio czy nawet grafika użyta na kostiumach, odnoszą się do pięciu wybranych zagadnień spajających strukturę świata Leibniza i dających się odnaleźć we współczesnej rzeczywistości. Są nimi: perspektywa, percepcja, usieciowienie, monolog i powtórzenie. W warstwie fabularnej ten metaforyczny traktat o świecie – o jego budowie i sposobie funkcjonowania – staje się punktem wyjścia do ponownego przemyślenia kwestii relacji między „ja” a współczesnym światem. Leibnizowskie monady – główna substancja budująca świat – z założenia nie mają okien ani drzwi, a zatem z zasady nie komunikują się ani ze sobą, ani ze światem zewnętrznym. Instalacja ukazuje współczesny monadyzm jako realizujący się w przestrzeni miejskiej i wyrażający się poprzez monologi (werbalne oraz cielesne), które nieustannie i gorączkowo uprawiamy w zderzeniu z samym sobą, z Innym, ze społeczeństwem, z miastem czy materią. Owych pięć poziomów tematycznych: „ja” – „ja”, „ja” – Inny, „ja” –społeczeństwo, „ja” – miasto, „ja” – materia, na których prowadzone są indywidualne monologi, w naturalny sposób składa się na pięć części instalacji rozgrywających się w miejskim otoczeniu.   WAŻNE: Aby móc w pełni doświadczyć instalacji, należy mieć ze sobą urządzenie typu smartfon lub tablet z aplikacją czytającą rozszerzoną rzeczywistość (Augmented Reality NPM). np. www.metaio.com, dostępne na Androida i iOS, do pobrania za pomocą sklepu z aplikacjami. Koncepcja i reżyseria: Aleksandra Hirszfeld Scenografia: Małgorzata Kuciewicz / Centrala Choreografia i reżyseria tekstu: Marta Ziółek Kostiumy i AR: Krzysztof Syruć Performerzy: Agnieszka Kryst, Anna Nowicka, Katarzyna Sitarz, Paweł Sakowicz Muzyka: Maria Kozłowska, Wojtek Urbański Instalacja świetlna: Architecture for Society of Knowledge, Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej, Marcin Strzała, Jacek Markusiewicz Produkcja: Ela Petruk, Ewa Paradowska Projekt graficzny: Olek Modzelewski (www.olekmo.pl) Organizator: Fundacja Bęc Zmiana Współpraca: Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie/ Museum of Modern Art in Warsaw / Teatr Studio / Architecture for Society of Knowledge Projekt realizowany dzięki wsparciu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Paweł Sakowicz

Paweł Sakowicz

  • choreograf
  • tancerz

MONadOLOGIa. Traktat o relacyjności to projekt żywej instalacji scenicznej inspirowanej „Monadologią” Gottfrieda Wilhelma Leibniza. Traktat ten, będący próbą całościowego opisu budowy i funkcjonowania świata, zyskuje nowe znaczenie w kontekście wzajemnego oddziaływania organizmu ludzkiego i miasta. Nauki związane z badaniem ludzkiego ciała od roku 1714, roku powstania Monadologii, bardzo się rozwinęły, jednak zawarta w traktacie myśl Leibniza jest nadal aktualna, o czym pisali liczni filozofowie, m.in. Gilles Deleuze. Usieciowienie, które obecnie wydaje się naturalnym sposobem myślenia o mieście i szeroko pojętej komunikacji, w czasach Leibniza było domeną wizjonerów. Żywa instalacja sceniczna, zbudowana na kształt kryształu-labiryntu, składać się będzie z części performatywnej, konstrukcji architektonicznej, instalacji świetlnej, instalacji Augmented Reality oraz instalacji dźwiękowej. Instalacja na poziomie struktury odnosi się do wybranych koncepcji świata Leibniza. Wszelkie elementy budujące żywą instalację sceniczną, jak na przykład konstrukcja architektoniczna, instalacja audio czy nawet grafika użyta na kostiumach, odnoszą się do pięciu wybranych zagadnień spajających strukturę świata Leibniza i dających się odnaleźć we współczesnej rzeczywistości. Są nimi: perspektywa, percepcja, usieciowienie, monolog i powtórzenie. W warstwie fabularnej ten metaforyczny traktat o świecie – o jego budowie i sposobie funkcjonowania – staje się punktem wyjścia do ponownego przemyślenia kwestii relacji między „ja” a współczesnym światem. Leibnizowskie monady – główna substancja budująca świat – z założenia nie mają okien ani drzwi, a zatem z zasady nie komunikują się ani ze sobą, ani ze światem zewnętrznym. Instalacja ukazuje współczesny monadyzm jako realizujący się w przestrzeni miejskiej i wyrażający się poprzez monologi (werbalne oraz cielesne), które nieustannie i gorączkowo uprawiamy w zderzeniu z samym sobą, z Innym, ze społeczeństwem, z miastem czy materią. Owych pięć poziomów tematycznych: „ja” – „ja”, „ja” – Inny, „ja” –społeczeństwo, „ja” – miasto, „ja” – materia, na których prowadzone są indywidualne monologi, w naturalny sposób składa się na pięć części instalacji rozgrywających się w miejskim otoczeniu.   WAŻNE: Aby móc w pełni doświadczyć instalacji, należy mieć ze sobą urządzenie typu smartfon lub tablet z aplikacją czytającą rozszerzoną rzeczywistość (Augmented Reality NPM). np. www.metaio.com, dostępne na Androida i iOS, do pobrania za pomocą sklepu z aplikacjami. Koncepcja i reżyseria: Aleksandra Hirszfeld Scenografia: Małgorzata Kuciewicz / Centrala Choreografia i reżyseria tekstu: Marta Ziółek Kostiumy i AR: Krzysztof Syruć Performerzy: Agnieszka Kryst, Anna Nowicka, Katarzyna Sitarz, Paweł Sakowicz Muzyka: Maria Kozłowska, Wojtek Urbański Instalacja świetlna: Architecture for Society of Knowledge, Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej, Marcin Strzała, Jacek Markusiewicz Produkcja: Ela Petruk, Ewa Paradowska Projekt graficzny: Olek Modzelewski (www.olekmo.pl) Organizator: Fundacja Bęc Zmiana Współpraca: Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie/ Museum of Modern Art in Warsaw / Teatr Studio / Architecture for Society of Knowledge Projekt realizowany dzięki wsparciu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Marta Ziółek

Marta Ziółek

  • choreografka
  • performerka

MONadOLOGIa. Traktat o relacyjności to projekt żywej instalacji scenicznej inspirowanej „Monadologią” Gottfrieda Wilhelma Leibniza. Traktat ten, będący próbą całościowego opisu budowy i funkcjonowania świata, zyskuje nowe znaczenie w kontekście wzajemnego oddziaływania organizmu ludzkiego i miasta. Nauki związane z badaniem ludzkiego ciała od roku 1714, roku powstania Monadologii, bardzo się rozwinęły, jednak zawarta w traktacie myśl Leibniza jest nadal aktualna, o czym pisali liczni filozofowie, m.in. Gilles Deleuze. Usieciowienie, które obecnie wydaje się naturalnym sposobem myślenia o mieście i szeroko pojętej komunikacji, w czasach Leibniza było domeną wizjonerów. Żywa instalacja sceniczna, zbudowana na kształt kryształu-labiryntu, składać się będzie z części performatywnej, konstrukcji architektonicznej, instalacji świetlnej, instalacji Augmented Reality oraz instalacji dźwiękowej. Instalacja na poziomie struktury odnosi się do wybranych koncepcji świata Leibniza. Wszelkie elementy budujące żywą instalację sceniczną, jak na przykład konstrukcja architektoniczna, instalacja audio czy nawet grafika użyta na kostiumach, odnoszą się do pięciu wybranych zagadnień spajających strukturę świata Leibniza i dających się odnaleźć we współczesnej rzeczywistości. Są nimi: perspektywa, percepcja, usieciowienie, monolog i powtórzenie. W warstwie fabularnej ten metaforyczny traktat o świecie – o jego budowie i sposobie funkcjonowania – staje się punktem wyjścia do ponownego przemyślenia kwestii relacji między „ja” a współczesnym światem. Leibnizowskie monady – główna substancja budująca świat – z założenia nie mają okien ani drzwi, a zatem z zasady nie komunikują się ani ze sobą, ani ze światem zewnętrznym. Instalacja ukazuje współczesny monadyzm jako realizujący się w przestrzeni miejskiej i wyrażający się poprzez monologi (werbalne oraz cielesne), które nieustannie i gorączkowo uprawiamy w zderzeniu z samym sobą, z Innym, ze społeczeństwem, z miastem czy materią. Owych pięć poziomów tematycznych: „ja” – „ja”, „ja” – Inny, „ja” –społeczeństwo, „ja” – miasto, „ja” – materia, na których prowadzone są indywidualne monologi, w naturalny sposób składa się na pięć części instalacji rozgrywających się w miejskim otoczeniu.   WAŻNE: Aby móc w pełni doświadczyć instalacji, należy mieć ze sobą urządzenie typu smartfon lub tablet z aplikacją czytającą rozszerzoną rzeczywistość (Augmented Reality NPM). np. www.metaio.com, dostępne na Androida i iOS, do pobrania za pomocą sklepu z aplikacjami. Koncepcja i reżyseria: Aleksandra Hirszfeld Scenografia: Małgorzata Kuciewicz / Centrala Choreografia i reżyseria tekstu: Marta Ziółek Kostiumy i AR: Krzysztof Syruć Performerzy: Agnieszka Kryst, Anna Nowicka, Katarzyna Sitarz, Paweł Sakowicz Muzyka: Maria Kozłowska, Wojtek Urbański Instalacja świetlna: Architecture for Society of Knowledge, Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej, Marcin Strzała, Jacek Markusiewicz Produkcja: Ela Petruk, Ewa Paradowska Projekt graficzny: Olek Modzelewski (www.olekmo.pl) Organizator: Fundacja Bęc Zmiana Współpraca: Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie/ Museum of Modern Art in Warsaw / Teatr Studio / Architecture for Society of Knowledge Projekt realizowany dzięki wsparciu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close