Spektakle

Sopot: Sopocki Teatr Tańca „Przejaśnienia 36,8” (Magdalena Wójcik) i „Wariat i zakonnica” (taniec: Jacek Krawczyk, Dorota Zielińska)

Zdjęcie: Sopot: Sopocki Teatr Tańca „Przejaśnienia 36,8” (Magdalena Wójcik) i „Wariat i zakonnica” (taniec: Jacek Krawczyk, Dorota Zielińska)

Przejaśnienia 36,8. Fot. Alicja Byzdra

Wersja do druku

Udostępnij

Sopocki Teatr Tańca zaprasza na walentynkowy pokaz dwóch spektakli jednego wieczoru: Przejaśnienia 36,8 oraz Wariat i zakonnica (taniec: Jacek Krawczyk, Dorota Zielińska).

Przejaśniena 36,8

Przejaśniena 36,8 jest pierwszą solową pracą Magdaleny Wójcik, powstałą we współpracy z Joanną Czajkowską. Odnosi się do osobistych doświadczeń życiowych artystki, która skrzętnie w swych rozważaniach ominęła liczne teorie psychologiczne. Główną inspiracją okazał się być język podwodnych istot zamieszkujących Morze Martwe.

Iść do domu. Nie wychodzić. Utonąć.
Jest dobrze. Lepiej.
Z mojego ciała wypływa ciepła, ciężka substancja.
Zamienić się miejscami i pozostać blisko. Ze swoim ciałem.

Koncept, reżyseria, choreografia: Joanna Czajkowska / Ciało, dusza, emocje: Magdalena Wójcik / Tańczy: Magdalena Wójcik / Opracowanie muzyczne: Michał Jeziorski / Kostium: Joanna Czajkowska, Magdalena Wójcik / Charakteryzacja: Aleksandra Skowron / Reżyseria świateł: Artur Aponowicz

Wariat i zakonnica

„Ubrani na czarno mężczyzna i kobieta, każde zajęte sobą. On ma spętane ręce, ona zaś długi czarny welon. Ich zainteresowanie sobą wzrasta z każda minuta. Mężczyzna prowokuje, zaprasza kobietę, by wkroczyła w jego świat, ona obserwuje go z ciekawością i wydaje się z czułością. Światło jest coraz silniejsze i okazuje się, że jego krępuje kaftan bezpieczeństwa, a ją zakonny habit. Spektakl jest obrazem relacji pomiędzy postaciami, których powstanie zainspirowało dzieło Witkacego Wariat i zakonnica. Zwraca szczególna uwagę na kwestie zniewolenia i wolności człowieka. Choreograf posłużył się niezwykle czytelnymi środkami. Przestrzeń, w której znalazł się wariat zostaje ograniczona białym kwadratem podłogi. Bohater praktycznie z niego nie wychodzi. To zakonnica przekracza magiczną białą linię, przedostając się do jego świata. Bohaterowie uwalniają się wzajemnie. Ona zdejmuje z niego niewygodny kaftan, on oąmiela ja by zrzuciła habit. To wszystko jest tylko jedna strona medalu. Mamy nieustanne wrażenie, że tak jak bohaterowie siebie uwalniają, tak samo próbują siebie ograniczać. Wydaje się także, ze w sytuacji zniewolenia czują się dużo pewniej niż po uwolnieniu, kiedy muszą funkcjonować w obcym dla siebie świecie. Ruch został zaprojektowany tak, ze widać, kto akurat „wypowiada” swoja racje na scenie. Dostrzegamy różnice w jakości ruchu prezentowanego przez tancerzy. Ona jest łagodna, miękka, gładka, on nieco kanciasty, gwałtowny. Klimat spektaklu potęgowany jest poprzez projekcje na białym horyzoncie. Koła zębate wpisane w sylwetkę człowieka, szczególnie często pojawiające się w jego głowie potęgują psychodeliczny witkiewiczowski nastrój. Wariat i zakonnica jest interpretacja tekstu Witkacego, ale ponieważ autor skupił się na wielowymiarowym zagadnieniu wolności, nie czytamy spektaklu jak przekładu literatury na język tańca. Literackie konotacje mogą być pomocne, ale nie wydają się konieczne by odnaleźć się w świecie stworzonym przez Sopocki Teatr Tańca.”

Izabela Stańdo Wolność czy zniewolenia  w „Dance Puls” XI Międzynarodowy Festiwal Teatrów Tańca 16-23 sierpnia 2014

Reżyseria, choreografia: Jacek Krawczyk, Izabela Sokołowska /

Tańczą: Dorota Zielińska, Jacek Krawczyk /

Scenariusz na podstawie dramatu Witkacego: Joanna Czajkowska /

Kostiumy: Magdalena Arłukiewicz /

Muzyka: Karolina Rec, Przemysław Etamski /

Mastering: Mariusz Noskowiak /
Scenografia: Jacek Krawczyk /

Wizualizacje: Natalia Osuch, Dominik Rudasz /

Światła: Bartosz Cybowski, Artur Aponowicz /

Fotografie: Alicja Byzdra / Premiera: 1 maja 2012, Teatr na Plaży /

Bilety: 30zł (normalny), 20 zł (ulgowy)

Rezerwacja: sopot.dance.theatre@gmail.com

Logo Sic Sopocki (miniaturka)   Logo Sopot (miniaturka)    Logo Teatr na Plaży (miniaturka)

powiązane

Ludzie

Joanna Czajkowska

Joanna Czajkowska

Sopocki Teatr Tańca zaprasza na walentynkowy pokaz dwóch spektakli jednego wieczoru: Przejaśnienia 36,8 oraz Wariat i zakonnica (taniec: Jacek Krawczyk, Dorota Zielińska). Przejaśniena 36,8 Przejaśniena 36,8 jest pierwszą solową pracą Magdaleny Wójcik, powstałą we współpracy z Joanną Czajkowską. Odnosi się do osobistych doświadczeń życiowych artystki, która skrzętnie w swych rozważaniach ominęła liczne teorie psychologiczne. Główną inspiracją okazał się być język podwodnych istot zamieszkujących Morze Martwe. Iść do domu. Nie wychodzić. Utonąć. Jest dobrze. Lepiej. Z mojego ciała wypływa ciepła, ciężka substancja. Zamienić się miejscami i pozostać blisko. Ze swoim ciałem. Koncept, reżyseria, choreografia: Joanna Czajkowska / Ciało, dusza, emocje: Magdalena Wójcik / Tańczy: Magdalena Wójcik / Opracowanie muzyczne: Michał Jeziorski / Kostium: Joanna Czajkowska, Magdalena Wójcik / Charakteryzacja: Aleksandra Skowron / Reżyseria świateł: Artur Aponowicz Wariat i zakonnica „Ubrani na czarno mężczyzna i kobieta, każde zajęte sobą. On ma spętane ręce, ona zaś długi czarny welon. Ich zainteresowanie sobą wzrasta z każda minuta. Mężczyzna prowokuje, zaprasza kobietę, by wkroczyła w jego świat, ona obserwuje go z ciekawością i wydaje się z czułością. Światło jest coraz silniejsze i okazuje się, że jego krępuje kaftan bezpieczeństwa, a ją zakonny habit. Spektakl jest obrazem relacji pomiędzy postaciami, których powstanie zainspirowało dzieło Witkacego Wariat i zakonnica. Zwraca szczególna uwagę na kwestie zniewolenia i wolności człowieka. Choreograf posłużył się niezwykle czytelnymi środkami. Przestrzeń, w której znalazł się wariat zostaje ograniczona białym kwadratem podłogi. Bohater praktycznie z niego nie wychodzi. To zakonnica przekracza magiczną białą linię, przedostając się do jego świata. Bohaterowie uwalniają się wzajemnie. Ona zdejmuje z niego niewygodny kaftan, on oąmiela ja by zrzuciła habit. To wszystko jest tylko jedna strona medalu. Mamy nieustanne wrażenie, że tak jak bohaterowie siebie uwalniają, tak samo próbują siebie ograniczać. Wydaje się także, ze w sytuacji zniewolenia czują się dużo pewniej niż po uwolnieniu, kiedy muszą funkcjonować w obcym dla siebie świecie. Ruch został zaprojektowany tak, ze widać, kto akurat „wypowiada” swoja racje na scenie. Dostrzegamy różnice w jakości ruchu prezentowanego przez tancerzy. Ona jest łagodna, miękka, gładka, on nieco kanciasty, gwałtowny. Klimat spektaklu potęgowany jest poprzez projekcje na białym horyzoncie. Koła zębate wpisane w sylwetkę człowieka, szczególnie często pojawiające się w jego głowie potęgują psychodeliczny witkiewiczowski nastrój. Wariat i zakonnica jest interpretacja tekstu Witkacego, ale ponieważ autor skupił się na wielowymiarowym zagadnieniu wolności, nie czytamy spektaklu jak przekładu literatury na język tańca. Literackie konotacje mogą być pomocne, ale nie wydają się konieczne by odnaleźć się w świecie stworzonym przez Sopocki Teatr Tańca.” Izabela Stańdo Wolność czy zniewolenia  w „Dance Puls” XI Międzynarodowy Festiwal Teatrów Tańca 16-23 sierpnia 2014 Reżyseria, choreografia: Jacek Krawczyk, Izabela Sokołowska / Tańczą: Dorota Zielińska, Jacek Krawczyk / Scenariusz na podstawie dramatu Witkacego: Joanna Czajkowska / Kostiumy: Magdalena Arłukiewicz / Muzyka: Karolina Rec, Przemysław Etamski / Mastering: Mariusz Noskowiak / Scenografia: Jacek Krawczyk / Wizualizacje: Natalia Osuch, Dominik Rudasz / Światła: Bartosz Cybowski, Artur Aponowicz / Fotografie: Alicja Byzdra / Premiera: 1 maja 2012, Teatr na Plaży / Bilety: 30zł (normalny), 20 zł (ulgowy) Rezerwacja: sopot.dance.theatre@gmail.com       

Jacek Krawczyk

Jacek Krawczyk

Sopocki Teatr Tańca zaprasza na walentynkowy pokaz dwóch spektakli jednego wieczoru: Przejaśnienia 36,8 oraz Wariat i zakonnica (taniec: Jacek Krawczyk, Dorota Zielińska). Przejaśniena 36,8 Przejaśniena 36,8 jest pierwszą solową pracą Magdaleny Wójcik, powstałą we współpracy z Joanną Czajkowską. Odnosi się do osobistych doświadczeń życiowych artystki, która skrzętnie w swych rozważaniach ominęła liczne teorie psychologiczne. Główną inspiracją okazał się być język podwodnych istot zamieszkujących Morze Martwe. Iść do domu. Nie wychodzić. Utonąć. Jest dobrze. Lepiej. Z mojego ciała wypływa ciepła, ciężka substancja. Zamienić się miejscami i pozostać blisko. Ze swoim ciałem. Koncept, reżyseria, choreografia: Joanna Czajkowska / Ciało, dusza, emocje: Magdalena Wójcik / Tańczy: Magdalena Wójcik / Opracowanie muzyczne: Michał Jeziorski / Kostium: Joanna Czajkowska, Magdalena Wójcik / Charakteryzacja: Aleksandra Skowron / Reżyseria świateł: Artur Aponowicz Wariat i zakonnica „Ubrani na czarno mężczyzna i kobieta, każde zajęte sobą. On ma spętane ręce, ona zaś długi czarny welon. Ich zainteresowanie sobą wzrasta z każda minuta. Mężczyzna prowokuje, zaprasza kobietę, by wkroczyła w jego świat, ona obserwuje go z ciekawością i wydaje się z czułością. Światło jest coraz silniejsze i okazuje się, że jego krępuje kaftan bezpieczeństwa, a ją zakonny habit. Spektakl jest obrazem relacji pomiędzy postaciami, których powstanie zainspirowało dzieło Witkacego Wariat i zakonnica. Zwraca szczególna uwagę na kwestie zniewolenia i wolności człowieka. Choreograf posłużył się niezwykle czytelnymi środkami. Przestrzeń, w której znalazł się wariat zostaje ograniczona białym kwadratem podłogi. Bohater praktycznie z niego nie wychodzi. To zakonnica przekracza magiczną białą linię, przedostając się do jego świata. Bohaterowie uwalniają się wzajemnie. Ona zdejmuje z niego niewygodny kaftan, on oąmiela ja by zrzuciła habit. To wszystko jest tylko jedna strona medalu. Mamy nieustanne wrażenie, że tak jak bohaterowie siebie uwalniają, tak samo próbują siebie ograniczać. Wydaje się także, ze w sytuacji zniewolenia czują się dużo pewniej niż po uwolnieniu, kiedy muszą funkcjonować w obcym dla siebie świecie. Ruch został zaprojektowany tak, ze widać, kto akurat „wypowiada” swoja racje na scenie. Dostrzegamy różnice w jakości ruchu prezentowanego przez tancerzy. Ona jest łagodna, miękka, gładka, on nieco kanciasty, gwałtowny. Klimat spektaklu potęgowany jest poprzez projekcje na białym horyzoncie. Koła zębate wpisane w sylwetkę człowieka, szczególnie często pojawiające się w jego głowie potęgują psychodeliczny witkiewiczowski nastrój. Wariat i zakonnica jest interpretacja tekstu Witkacego, ale ponieważ autor skupił się na wielowymiarowym zagadnieniu wolności, nie czytamy spektaklu jak przekładu literatury na język tańca. Literackie konotacje mogą być pomocne, ale nie wydają się konieczne by odnaleźć się w świecie stworzonym przez Sopocki Teatr Tańca.” Izabela Stańdo Wolność czy zniewolenia  w „Dance Puls” XI Międzynarodowy Festiwal Teatrów Tańca 16-23 sierpnia 2014 Reżyseria, choreografia: Jacek Krawczyk, Izabela Sokołowska / Tańczą: Dorota Zielińska, Jacek Krawczyk / Scenariusz na podstawie dramatu Witkacego: Joanna Czajkowska / Kostiumy: Magdalena Arłukiewicz / Muzyka: Karolina Rec, Przemysław Etamski / Mastering: Mariusz Noskowiak / Scenografia: Jacek Krawczyk / Wizualizacje: Natalia Osuch, Dominik Rudasz / Światła: Bartosz Cybowski, Artur Aponowicz / Fotografie: Alicja Byzdra / Premiera: 1 maja 2012, Teatr na Plaży / Bilety: 30zł (normalny), 20 zł (ulgowy) Rezerwacja: sopot.dance.theatre@gmail.com       

Izabela Sokołowska

Izabela Sokołowska

Sopocki Teatr Tańca zaprasza na walentynkowy pokaz dwóch spektakli jednego wieczoru: Przejaśnienia 36,8 oraz Wariat i zakonnica (taniec: Jacek Krawczyk, Dorota Zielińska). Przejaśniena 36,8 Przejaśniena 36,8 jest pierwszą solową pracą Magdaleny Wójcik, powstałą we współpracy z Joanną Czajkowską. Odnosi się do osobistych doświadczeń życiowych artystki, która skrzętnie w swych rozważaniach ominęła liczne teorie psychologiczne. Główną inspiracją okazał się być język podwodnych istot zamieszkujących Morze Martwe. Iść do domu. Nie wychodzić. Utonąć. Jest dobrze. Lepiej. Z mojego ciała wypływa ciepła, ciężka substancja. Zamienić się miejscami i pozostać blisko. Ze swoim ciałem. Koncept, reżyseria, choreografia: Joanna Czajkowska / Ciało, dusza, emocje: Magdalena Wójcik / Tańczy: Magdalena Wójcik / Opracowanie muzyczne: Michał Jeziorski / Kostium: Joanna Czajkowska, Magdalena Wójcik / Charakteryzacja: Aleksandra Skowron / Reżyseria świateł: Artur Aponowicz Wariat i zakonnica „Ubrani na czarno mężczyzna i kobieta, każde zajęte sobą. On ma spętane ręce, ona zaś długi czarny welon. Ich zainteresowanie sobą wzrasta z każda minuta. Mężczyzna prowokuje, zaprasza kobietę, by wkroczyła w jego świat, ona obserwuje go z ciekawością i wydaje się z czułością. Światło jest coraz silniejsze i okazuje się, że jego krępuje kaftan bezpieczeństwa, a ją zakonny habit. Spektakl jest obrazem relacji pomiędzy postaciami, których powstanie zainspirowało dzieło Witkacego Wariat i zakonnica. Zwraca szczególna uwagę na kwestie zniewolenia i wolności człowieka. Choreograf posłużył się niezwykle czytelnymi środkami. Przestrzeń, w której znalazł się wariat zostaje ograniczona białym kwadratem podłogi. Bohater praktycznie z niego nie wychodzi. To zakonnica przekracza magiczną białą linię, przedostając się do jego świata. Bohaterowie uwalniają się wzajemnie. Ona zdejmuje z niego niewygodny kaftan, on oąmiela ja by zrzuciła habit. To wszystko jest tylko jedna strona medalu. Mamy nieustanne wrażenie, że tak jak bohaterowie siebie uwalniają, tak samo próbują siebie ograniczać. Wydaje się także, ze w sytuacji zniewolenia czują się dużo pewniej niż po uwolnieniu, kiedy muszą funkcjonować w obcym dla siebie świecie. Ruch został zaprojektowany tak, ze widać, kto akurat „wypowiada” swoja racje na scenie. Dostrzegamy różnice w jakości ruchu prezentowanego przez tancerzy. Ona jest łagodna, miękka, gładka, on nieco kanciasty, gwałtowny. Klimat spektaklu potęgowany jest poprzez projekcje na białym horyzoncie. Koła zębate wpisane w sylwetkę człowieka, szczególnie często pojawiające się w jego głowie potęgują psychodeliczny witkiewiczowski nastrój. Wariat i zakonnica jest interpretacja tekstu Witkacego, ale ponieważ autor skupił się na wielowymiarowym zagadnieniu wolności, nie czytamy spektaklu jak przekładu literatury na język tańca. Literackie konotacje mogą być pomocne, ale nie wydają się konieczne by odnaleźć się w świecie stworzonym przez Sopocki Teatr Tańca.” Izabela Stańdo Wolność czy zniewolenia  w „Dance Puls” XI Międzynarodowy Festiwal Teatrów Tańca 16-23 sierpnia 2014 Reżyseria, choreografia: Jacek Krawczyk, Izabela Sokołowska / Tańczą: Dorota Zielińska, Jacek Krawczyk / Scenariusz na podstawie dramatu Witkacego: Joanna Czajkowska / Kostiumy: Magdalena Arłukiewicz / Muzyka: Karolina Rec, Przemysław Etamski / Mastering: Mariusz Noskowiak / Scenografia: Jacek Krawczyk / Wizualizacje: Natalia Osuch, Dominik Rudasz / Światła: Bartosz Cybowski, Artur Aponowicz / Fotografie: Alicja Byzdra / Premiera: 1 maja 2012, Teatr na Plaży / Bilety: 30zł (normalny), 20 zł (ulgowy) Rezerwacja: sopot.dance.theatre@gmail.com       

Zespoły

Organizacje

Festiwale

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close