Spektakle

Warszawa: Sławek Krawczyński, Tomasz Wygoda, Anna Godowska „Niżyński. Święto snów”

Zdjęcie: Warszawa: Sławek Krawczyński, Tomasz Wygoda, Anna Godowska „Niżyński. Święto snów”

Fot. Jakub Wittchen. Dzięki uprzejmowści Art Stations Foundation.

Wersja do druku

Udostępnij

Niżyński. Święto snów to nowa inscenizacja przełomowego w historii zarówno muzyki, jak i tańca Święta wiosny Igora Strawińskiego – solo performance, będący podróżą przez odmienne stany świadomości Wacława Niżyńskiego, legendarnego tancerza i choreografa, zrealizowany na podstawie jego Dziennika oraz twórczości.

Dziennik Niżyńskiego stał się dla twórców spektaklu księgą snów, śnionych na jawie i gorączkowo zapisywanych. Analizując te sny, odkrywali pewien wewnętrzny świat, który nieustannie balansuje pomiędzy ekstazą i nicością, a jednocześnie przepełniony jest tęsknotą za dzieciństwem ludzkości, kiedy to ośrodkiem myśli było serce, wspólnota wyrastała z rytualnego tańca, a kontakt z Bogiem był tak bezpośredni jak z drugim człowiekiem. Dramaturgia tego świata znalazła zdumiewający odpowiednik w Święcie wiosny Strawińskiego. Ten utwór zdawał się czekać na interpretację poświęconą Wacławowi Niżyńskiemu. Święto wiosny jako Święto snów.

„Jestem Bogiem w ciele. Wszyscy posiadają to uczucie, tylko nikt się nim nie posługuje. Ja się nim posługuję. Znam jego działanie. Kocham jego działanie”.

Wacław Niżyński: Dziennik

Premiera zrealizowana w ramach cyklu Co z tym tańcem? dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Podziękowania dla Dyrekcji Opery Narodowej oraz Dyrekcji Polskiego Baletu Narodowego w Warszawie za udostępnienie sal na próby.

Podziękowania dla Ashtanga Joga Studio za pomoc w realizacji projektu.

Specjalne podziękowania dla Margarity Simonowej z Polskiego Baletu Narodowego za konsultacje przy realizacji Tańca Ofiarnego.

Sławomir Krawczyński jest reżyserem teatralnym i dramatopisarzem.  Autor i realizator projektu badawczego pod nazwą „Taniec śniącego ciała”, którego celem jest zastosowanie metod psychologii zorientowanej na proces Arnolda Mindella oraz psychologii analitycznej C.G. Junga w praktyce tańca i teatru. „Taniec śniącego ciała” realizowany jest we współpracy z Akademią Psychologii Zorientowanej na Proces w Warszawie. Laureat wielu nagród na festiwalach teatralnych w Polsce oraz filmowych w Polsce i za granicą (m.in. jedna z nagród głównych VIII Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej przyznana za spektakl Lustro. Byliśmy tam któregoś dnia, lecz zdążyliśmy zapomnieć). Trzykrotny stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Stypendysta Komitetu Kinematografii. Współzałożyciel Teatru Bretoncaffe i jego dyrektor artystyczny. Autor i reżyser spektakli Lustro. Byliśmy tam któregoś dnia lecz zdążyliśmy zapomnieć, Ś-nic, T-RAUM, Slam.in, Slam.out, Opera toffi, Manifest jaszczurki, Tańcząc Sarę Kane, dion.is.us, Ja, Agaue, Topinambur. Z Teatrem Bretoncaffe wielokrotnie reprezentował sztukę polską za granicą – we Francji, w Niemczech, Estonii, Chorwacji, Słowenii, Słowacji, Rosji, Czechach i na Węgrzech.

Tomasz Wygoda jest tancerzem, aktorem, pedagogiem i choreografem. Debiutował i przez sześć lat tańczył w Śląskim Teatrze Tańca w Bytomiu (1997–2003). Z Teatrem Bretoncaffe z Warszawy stworzył spektakl Slam out oraz Tańcząc Sarę Kane. Współpracuje z Teatrem Starym w Krakowie, gdzie bierze udział w spektaklach Krystiana Lupy (Zaratustra, Factory 2), Pawła Miśkiewicza (Niewinna), Michała Zadary (Fedra). Występował też u Krzysztofa Warlikowskiego (Oczyszczeni, Teatr Współczesny we Wrocławiu, Teatr Polski w Poznaniu, TR Warszawa) i Agnieszki Olsten (Lincz, Samsara Disco, Teatr Polski we Wrocławiu). Autor choreografii do spektakli Michała Zadary, Mikołaja Grabowskiego i Jana Peszka. W Teatrze Maryjskim w Petersburgu opracował ruch sceniczny do Pierścienia Nibelunga Wagnera w reżyserii Valery’ego Gergieva, George’a Tsypina i Alexandra Zeldina. Z Mariuszem Trelińskim pracował przy spektaklach operowych: La Bohème Pucciniego (Opera w Waszyngtonie), Borys Godunow Musorgskiego (Teatr Opery i Baletu w Wilnie, Teatr Wielki – Opera Narodowa), Król Roger Szymanowskiego, Aleko Rachmaninowa i Jolanta Czajkowskiego (Teatr Maryjski w Petersburgu), Orfeusz i Eurydyka Glucka (Opera w Bratysławie, Teatr Wielki – Opera Narodowa), Turandot Pucciniego (Teatr Wielki – Opera Narodowa), Jolanta i Zamek Sinobrodego (Teatr Wielki – Opera Narodowa). Przygotował także choreografię do Jakoba Lenza Rihma, Halki Moniuszki, Latającego Holendra Wagnera i Medeamaterial Dusapina.

Anna Godowska jest tancerką, choreografem, pedagogiem tańca współczesnego. Rezydentka Centre national de la danse w Paryżu (2005), centrum Maison Folie w Belgii oraz Choreographisches Zentrum NRW w Essen, stypendystka Mobile Academy (2006), uczestniczka Theorem Residency Project (2005) oraz Interdyscyplinary Dramaturgy Coaching w Zagrzebiu. Współzałożycielka Teatru Bretoncaffe, gdzie pracowała jako choreograf i tancerka. Od 2005 roku jest stałą współpracowniczką Sławomira Krawczyńskiego przy realizacji projektu badawczo-artystycznego Taniec śniącego ciała. Autorka choreografii do spektakli Partytura I Chóru Kobiet (premiera Instytut Teatralny), Magnificat Chóru Kobiet (premiera Instytut Teatralny) oraz Requiemaszyna (premiera Instytut Teatralny) w reżyserii Marty Górnickiej. W jej dorobku znajduje się także współpraca z artystami z innych dziedzin sztuki, w ramach której wyróżnić należy rozwijającą się od kilku lat współpracę z Katarzyną Kozyrą: Lord of the Dance (2002), premiera: Museo Nacional Centro de Arte Reina, Sofia – współpraca choreograficzna; Cheerleader (2006), premiera: Galeria Narodowa Zachęta w Warszawie, choreografia i reżyseria ruchu; Il Castrato, (2006), premiera International Festival Gender Bender w Bolonii, choreografia do performansu oraz pracy wideo.

Koncepcja, scenariusz, reżyseria, światło: Sławomir Krawczyński
Taniec: Tomasz Wygoda
Choreografia:  Anna Godowska, Tomasz Wygoda / praca z procesem: Sławomir Krawczyński
Muzyka: Święto wiosny Igora Strawińskiego w wykonaniu New York Philharmonic,
dyrygent Leonard Bernstein, nagranie z 1958 roku
Koncepcja kostiumów: Sławomir Krawczyński, Tomasz Wygoda
Konsultacje merytoryczne: Jadwiga Majewska
Konsultacje z psychologii zorientowanej na proces: Agnieszka Wróblewska
Realizacja techniczna: Łukasz Kędzierski
Projekt graficzny: Marta Bystroń
Produkcja: Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk
Premiera: 1 września 2013, Stary Browar, Studio Słodownia +3, Poznań
W spektaklu wykorzystane są zremiksowane fragmenty choreografii Niżyńskiego do baletów Popołudnie fauna oraz Święto wiosny.

powiązane

Ludzie

Anna Godowska

Anna Godowska

Niżyński. Święto snów to nowa inscenizacja przełomowego w historii zarówno muzyki, jak i tańca Święta wiosny Igora Strawińskiego – solo performance, będący podróżą przez odmienne stany świadomości Wacława Niżyńskiego, legendarnego tancerza i choreografa, zrealizowany na podstawie jego Dziennika oraz twórczości. Dziennik Niżyńskiego stał się dla twórców spektaklu księgą snów, śnionych na jawie i gorączkowo zapisywanych. Analizując te sny, odkrywali pewien wewnętrzny świat, który nieustannie balansuje pomiędzy ekstazą i nicością, a jednocześnie przepełniony jest tęsknotą za dzieciństwem ludzkości, kiedy to ośrodkiem myśli było serce, wspólnota wyrastała z rytualnego tańca, a kontakt z Bogiem był tak bezpośredni jak z drugim człowiekiem. Dramaturgia tego świata znalazła zdumiewający odpowiednik w Święcie wiosny Strawińskiego. Ten utwór zdawał się czekać na interpretację poświęconą Wacławowi Niżyńskiemu. Święto wiosny jako Święto snów. „Jestem Bogiem w ciele. Wszyscy posiadają to uczucie, tylko nikt się nim nie posługuje. Ja się nim posługuję. Znam jego działanie. Kocham jego działanie”. Wacław Niżyński: Dziennik Premiera zrealizowana w ramach cyklu Co z tym tańcem? dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Podziękowania dla Dyrekcji Opery Narodowej oraz Dyrekcji Polskiego Baletu Narodowego w Warszawie za udostępnienie sal na próby. Podziękowania dla Ashtanga Joga Studio za pomoc w realizacji projektu. Specjalne podziękowania dla Margarity Simonowej z Polskiego Baletu Narodowego za konsultacje przy realizacji Tańca Ofiarnego. Sławomir Krawczyński jest reżyserem teatralnym i dramatopisarzem.  Autor i realizator projektu badawczego pod nazwą „Taniec śniącego ciała”, którego celem jest zastosowanie metod psychologii zorientowanej na proces Arnolda Mindella oraz psychologii analitycznej C.G. Junga w praktyce tańca i teatru. „Taniec śniącego ciała” realizowany jest we współpracy z Akademią Psychologii Zorientowanej na Proces w Warszawie. Laureat wielu nagród na festiwalach teatralnych w Polsce oraz filmowych w Polsce i za granicą (m.in. jedna z nagród głównych VIII Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej przyznana za spektakl Lustro. Byliśmy tam któregoś dnia, lecz zdążyliśmy zapomnieć). Trzykrotny stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Stypendysta Komitetu Kinematografii. Współzałożyciel Teatru Bretoncaffe i jego dyrektor artystyczny. Autor i reżyser spektakli Lustro. Byliśmy tam któregoś dnia lecz zdążyliśmy zapomnieć, Ś-nic, T-RAUM, Slam.in, Slam.out, Opera toffi, Manifest jaszczurki, Tańcząc Sarę Kane, dion.is.us, Ja, Agaue, Topinambur. Z Teatrem Bretoncaffe wielokrotnie reprezentował sztukę polską za granicą – we Francji, w Niemczech, Estonii, Chorwacji, Słowenii, Słowacji, Rosji, Czechach i na Węgrzech. Tomasz Wygoda jest tancerzem, aktorem, pedagogiem i choreografem. Debiutował i przez sześć lat tańczył w Śląskim Teatrze Tańca w Bytomiu (1997–2003). Z Teatrem Bretoncaffe z Warszawy stworzył spektakl Slam out oraz Tańcząc Sarę Kane. Współpracuje z Teatrem Starym w Krakowie, gdzie bierze udział w spektaklach Krystiana Lupy (Zaratustra, Factory 2), Pawła Miśkiewicza (Niewinna), Michała Zadary (Fedra). Występował też u Krzysztofa Warlikowskiego (Oczyszczeni, Teatr Współczesny we Wrocławiu, Teatr Polski w Poznaniu, TR Warszawa) i Agnieszki Olsten (Lincz, Samsara Disco, Teatr Polski we Wrocławiu). Autor choreografii do spektakli Michała Zadary, Mikołaja Grabowskiego i Jana Peszka. W Teatrze Maryjskim w Petersburgu opracował ruch sceniczny do Pierścienia Nibelunga Wagnera w reżyserii Valery’ego Gergieva, George’a Tsypina i Alexandra Zeldina. Z Mariuszem Trelińskim pracował przy spektaklach operowych: La Bohème Pucciniego (Opera w Waszyngtonie), Borys Godunow Musorgskiego (Teatr Opery i Baletu w Wilnie, Teatr Wielki – Opera Narodowa), Król Roger Szymanowskiego, Aleko Rachmaninowa i Jolanta Czajkowskiego (Teatr Maryjski w Petersburgu), Orfeusz i Eurydyka Glucka (Opera w Bratysławie, Teatr Wielki – Opera Narodowa), Turandot Pucciniego (Teatr Wielki – Opera Narodowa), Jolanta i Zamek Sinobrodego (Teatr Wielki – Opera Narodowa). Przygotował także choreografię do Jakoba Lenza Rihma, Halki Moniuszki, Latającego Holendra Wagnera i Medeamaterial Dusapina. Anna Godowska jest tancerką, choreografem, pedagogiem tańca współczesnego. Rezydentka Centre national de la danse w Paryżu (2005), centrum Maison Folie w Belgii oraz Choreographisches Zentrum NRW w Essen, stypendystka Mobile Academy (2006), uczestniczka Theorem Residency Project (2005) oraz Interdyscyplinary Dramaturgy Coaching w Zagrzebiu. Współzałożycielka Teatru Bretoncaffe, gdzie pracowała jako choreograf i tancerka. Od 2005 roku jest stałą współpracowniczką Sławomira Krawczyńskiego przy realizacji projektu badawczo-artystycznego Taniec śniącego ciała. Autorka choreografii do spektakli Partytura I Chóru Kobiet (premiera Instytut Teatralny), Magnificat Chóru Kobiet (premiera Instytut Teatralny) oraz Requiemaszyna (premiera Instytut Teatralny) w reżyserii Marty Górnickiej. W jej dorobku znajduje się także współpraca z artystami z innych dziedzin sztuki, w ramach której wyróżnić należy rozwijającą się od kilku lat współpracę z Katarzyną Kozyrą: Lord of the Dance (2002), premiera: Museo Nacional Centro de Arte Reina, Sofia – współpraca choreograficzna; Cheerleader (2006), premiera: Galeria Narodowa Zachęta w Warszawie, choreografia i reżyseria ruchu; Il Castrato, (2006), premiera International Festival Gender Bender w Bolonii, choreografia do performansu oraz pracy wideo. Koncepcja, scenariusz, reżyseria, światło: Sławomir Krawczyński Taniec: Tomasz Wygoda Choreografia:  Anna Godowska, Tomasz Wygoda / praca z procesem: Sławomir Krawczyński Muzyka: Święto wiosny Igora Strawińskiego w wykonaniu New York Philharmonic, dyrygent Leonard Bernstein, nagranie z 1958 roku Koncepcja kostiumów: Sławomir Krawczyński, Tomasz Wygoda Konsultacje merytoryczne: Jadwiga Majewska Konsultacje z psychologii zorientowanej na proces: Agnieszka Wróblewska Realizacja techniczna: Łukasz Kędzierski Projekt graficzny: Marta Bystroń Produkcja: Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk Premiera: 1 września 2013, Stary Browar, Studio Słodownia +3, Poznań W spektaklu wykorzystane są zremiksowane fragmenty choreografii Niżyńskiego do baletów Popołudnie fauna oraz Święto wiosny.  

Sławomir Krawczyński

Sławomir Krawczyński

Niżyński. Święto snów to nowa inscenizacja przełomowego w historii zarówno muzyki, jak i tańca Święta wiosny Igora Strawińskiego – solo performance, będący podróżą przez odmienne stany świadomości Wacława Niżyńskiego, legendarnego tancerza i choreografa, zrealizowany na podstawie jego Dziennika oraz twórczości. Dziennik Niżyńskiego stał się dla twórców spektaklu księgą snów, śnionych na jawie i gorączkowo zapisywanych. Analizując te sny, odkrywali pewien wewnętrzny świat, który nieustannie balansuje pomiędzy ekstazą i nicością, a jednocześnie przepełniony jest tęsknotą za dzieciństwem ludzkości, kiedy to ośrodkiem myśli było serce, wspólnota wyrastała z rytualnego tańca, a kontakt z Bogiem był tak bezpośredni jak z drugim człowiekiem. Dramaturgia tego świata znalazła zdumiewający odpowiednik w Święcie wiosny Strawińskiego. Ten utwór zdawał się czekać na interpretację poświęconą Wacławowi Niżyńskiemu. Święto wiosny jako Święto snów. „Jestem Bogiem w ciele. Wszyscy posiadają to uczucie, tylko nikt się nim nie posługuje. Ja się nim posługuję. Znam jego działanie. Kocham jego działanie”. Wacław Niżyński: Dziennik Premiera zrealizowana w ramach cyklu Co z tym tańcem? dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Podziękowania dla Dyrekcji Opery Narodowej oraz Dyrekcji Polskiego Baletu Narodowego w Warszawie za udostępnienie sal na próby. Podziękowania dla Ashtanga Joga Studio za pomoc w realizacji projektu. Specjalne podziękowania dla Margarity Simonowej z Polskiego Baletu Narodowego za konsultacje przy realizacji Tańca Ofiarnego. Sławomir Krawczyński jest reżyserem teatralnym i dramatopisarzem.  Autor i realizator projektu badawczego pod nazwą „Taniec śniącego ciała”, którego celem jest zastosowanie metod psychologii zorientowanej na proces Arnolda Mindella oraz psychologii analitycznej C.G. Junga w praktyce tańca i teatru. „Taniec śniącego ciała” realizowany jest we współpracy z Akademią Psychologii Zorientowanej na Proces w Warszawie. Laureat wielu nagród na festiwalach teatralnych w Polsce oraz filmowych w Polsce i za granicą (m.in. jedna z nagród głównych VIII Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej przyznana za spektakl Lustro. Byliśmy tam któregoś dnia, lecz zdążyliśmy zapomnieć). Trzykrotny stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Stypendysta Komitetu Kinematografii. Współzałożyciel Teatru Bretoncaffe i jego dyrektor artystyczny. Autor i reżyser spektakli Lustro. Byliśmy tam któregoś dnia lecz zdążyliśmy zapomnieć, Ś-nic, T-RAUM, Slam.in, Slam.out, Opera toffi, Manifest jaszczurki, Tańcząc Sarę Kane, dion.is.us, Ja, Agaue, Topinambur. Z Teatrem Bretoncaffe wielokrotnie reprezentował sztukę polską za granicą – we Francji, w Niemczech, Estonii, Chorwacji, Słowenii, Słowacji, Rosji, Czechach i na Węgrzech. Tomasz Wygoda jest tancerzem, aktorem, pedagogiem i choreografem. Debiutował i przez sześć lat tańczył w Śląskim Teatrze Tańca w Bytomiu (1997–2003). Z Teatrem Bretoncaffe z Warszawy stworzył spektakl Slam out oraz Tańcząc Sarę Kane. Współpracuje z Teatrem Starym w Krakowie, gdzie bierze udział w spektaklach Krystiana Lupy (Zaratustra, Factory 2), Pawła Miśkiewicza (Niewinna), Michała Zadary (Fedra). Występował też u Krzysztofa Warlikowskiego (Oczyszczeni, Teatr Współczesny we Wrocławiu, Teatr Polski w Poznaniu, TR Warszawa) i Agnieszki Olsten (Lincz, Samsara Disco, Teatr Polski we Wrocławiu). Autor choreografii do spektakli Michała Zadary, Mikołaja Grabowskiego i Jana Peszka. W Teatrze Maryjskim w Petersburgu opracował ruch sceniczny do Pierścienia Nibelunga Wagnera w reżyserii Valery’ego Gergieva, George’a Tsypina i Alexandra Zeldina. Z Mariuszem Trelińskim pracował przy spektaklach operowych: La Bohème Pucciniego (Opera w Waszyngtonie), Borys Godunow Musorgskiego (Teatr Opery i Baletu w Wilnie, Teatr Wielki – Opera Narodowa), Król Roger Szymanowskiego, Aleko Rachmaninowa i Jolanta Czajkowskiego (Teatr Maryjski w Petersburgu), Orfeusz i Eurydyka Glucka (Opera w Bratysławie, Teatr Wielki – Opera Narodowa), Turandot Pucciniego (Teatr Wielki – Opera Narodowa), Jolanta i Zamek Sinobrodego (Teatr Wielki – Opera Narodowa). Przygotował także choreografię do Jakoba Lenza Rihma, Halki Moniuszki, Latającego Holendra Wagnera i Medeamaterial Dusapina. Anna Godowska jest tancerką, choreografem, pedagogiem tańca współczesnego. Rezydentka Centre national de la danse w Paryżu (2005), centrum Maison Folie w Belgii oraz Choreographisches Zentrum NRW w Essen, stypendystka Mobile Academy (2006), uczestniczka Theorem Residency Project (2005) oraz Interdyscyplinary Dramaturgy Coaching w Zagrzebiu. Współzałożycielka Teatru Bretoncaffe, gdzie pracowała jako choreograf i tancerka. Od 2005 roku jest stałą współpracowniczką Sławomira Krawczyńskiego przy realizacji projektu badawczo-artystycznego Taniec śniącego ciała. Autorka choreografii do spektakli Partytura I Chóru Kobiet (premiera Instytut Teatralny), Magnificat Chóru Kobiet (premiera Instytut Teatralny) oraz Requiemaszyna (premiera Instytut Teatralny) w reżyserii Marty Górnickiej. W jej dorobku znajduje się także współpraca z artystami z innych dziedzin sztuki, w ramach której wyróżnić należy rozwijającą się od kilku lat współpracę z Katarzyną Kozyrą: Lord of the Dance (2002), premiera: Museo Nacional Centro de Arte Reina, Sofia – współpraca choreograficzna; Cheerleader (2006), premiera: Galeria Narodowa Zachęta w Warszawie, choreografia i reżyseria ruchu; Il Castrato, (2006), premiera International Festival Gender Bender w Bolonii, choreografia do performansu oraz pracy wideo. Koncepcja, scenariusz, reżyseria, światło: Sławomir Krawczyński Taniec: Tomasz Wygoda Choreografia:  Anna Godowska, Tomasz Wygoda / praca z procesem: Sławomir Krawczyński Muzyka: Święto wiosny Igora Strawińskiego w wykonaniu New York Philharmonic, dyrygent Leonard Bernstein, nagranie z 1958 roku Koncepcja kostiumów: Sławomir Krawczyński, Tomasz Wygoda Konsultacje merytoryczne: Jadwiga Majewska Konsultacje z psychologii zorientowanej na proces: Agnieszka Wróblewska Realizacja techniczna: Łukasz Kędzierski Projekt graficzny: Marta Bystroń Produkcja: Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk Premiera: 1 września 2013, Stary Browar, Studio Słodownia +3, Poznań W spektaklu wykorzystane są zremiksowane fragmenty choreografii Niżyńskiego do baletów Popołudnie fauna oraz Święto wiosny.  

Tomasz Wygoda

Tomasz Wygoda

Niżyński. Święto snów to nowa inscenizacja przełomowego w historii zarówno muzyki, jak i tańca Święta wiosny Igora Strawińskiego – solo performance, będący podróżą przez odmienne stany świadomości Wacława Niżyńskiego, legendarnego tancerza i choreografa, zrealizowany na podstawie jego Dziennika oraz twórczości. Dziennik Niżyńskiego stał się dla twórców spektaklu księgą snów, śnionych na jawie i gorączkowo zapisywanych. Analizując te sny, odkrywali pewien wewnętrzny świat, który nieustannie balansuje pomiędzy ekstazą i nicością, a jednocześnie przepełniony jest tęsknotą za dzieciństwem ludzkości, kiedy to ośrodkiem myśli było serce, wspólnota wyrastała z rytualnego tańca, a kontakt z Bogiem był tak bezpośredni jak z drugim człowiekiem. Dramaturgia tego świata znalazła zdumiewający odpowiednik w Święcie wiosny Strawińskiego. Ten utwór zdawał się czekać na interpretację poświęconą Wacławowi Niżyńskiemu. Święto wiosny jako Święto snów. „Jestem Bogiem w ciele. Wszyscy posiadają to uczucie, tylko nikt się nim nie posługuje. Ja się nim posługuję. Znam jego działanie. Kocham jego działanie”. Wacław Niżyński: Dziennik Premiera zrealizowana w ramach cyklu Co z tym tańcem? dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Podziękowania dla Dyrekcji Opery Narodowej oraz Dyrekcji Polskiego Baletu Narodowego w Warszawie za udostępnienie sal na próby. Podziękowania dla Ashtanga Joga Studio za pomoc w realizacji projektu. Specjalne podziękowania dla Margarity Simonowej z Polskiego Baletu Narodowego za konsultacje przy realizacji Tańca Ofiarnego. Sławomir Krawczyński jest reżyserem teatralnym i dramatopisarzem.  Autor i realizator projektu badawczego pod nazwą „Taniec śniącego ciała”, którego celem jest zastosowanie metod psychologii zorientowanej na proces Arnolda Mindella oraz psychologii analitycznej C.G. Junga w praktyce tańca i teatru. „Taniec śniącego ciała” realizowany jest we współpracy z Akademią Psychologii Zorientowanej na Proces w Warszawie. Laureat wielu nagród na festiwalach teatralnych w Polsce oraz filmowych w Polsce i za granicą (m.in. jedna z nagród głównych VIII Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej przyznana za spektakl Lustro. Byliśmy tam któregoś dnia, lecz zdążyliśmy zapomnieć). Trzykrotny stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Stypendysta Komitetu Kinematografii. Współzałożyciel Teatru Bretoncaffe i jego dyrektor artystyczny. Autor i reżyser spektakli Lustro. Byliśmy tam któregoś dnia lecz zdążyliśmy zapomnieć, Ś-nic, T-RAUM, Slam.in, Slam.out, Opera toffi, Manifest jaszczurki, Tańcząc Sarę Kane, dion.is.us, Ja, Agaue, Topinambur. Z Teatrem Bretoncaffe wielokrotnie reprezentował sztukę polską za granicą – we Francji, w Niemczech, Estonii, Chorwacji, Słowenii, Słowacji, Rosji, Czechach i na Węgrzech. Tomasz Wygoda jest tancerzem, aktorem, pedagogiem i choreografem. Debiutował i przez sześć lat tańczył w Śląskim Teatrze Tańca w Bytomiu (1997–2003). Z Teatrem Bretoncaffe z Warszawy stworzył spektakl Slam out oraz Tańcząc Sarę Kane. Współpracuje z Teatrem Starym w Krakowie, gdzie bierze udział w spektaklach Krystiana Lupy (Zaratustra, Factory 2), Pawła Miśkiewicza (Niewinna), Michała Zadary (Fedra). Występował też u Krzysztofa Warlikowskiego (Oczyszczeni, Teatr Współczesny we Wrocławiu, Teatr Polski w Poznaniu, TR Warszawa) i Agnieszki Olsten (Lincz, Samsara Disco, Teatr Polski we Wrocławiu). Autor choreografii do spektakli Michała Zadary, Mikołaja Grabowskiego i Jana Peszka. W Teatrze Maryjskim w Petersburgu opracował ruch sceniczny do Pierścienia Nibelunga Wagnera w reżyserii Valery’ego Gergieva, George’a Tsypina i Alexandra Zeldina. Z Mariuszem Trelińskim pracował przy spektaklach operowych: La Bohème Pucciniego (Opera w Waszyngtonie), Borys Godunow Musorgskiego (Teatr Opery i Baletu w Wilnie, Teatr Wielki – Opera Narodowa), Król Roger Szymanowskiego, Aleko Rachmaninowa i Jolanta Czajkowskiego (Teatr Maryjski w Petersburgu), Orfeusz i Eurydyka Glucka (Opera w Bratysławie, Teatr Wielki – Opera Narodowa), Turandot Pucciniego (Teatr Wielki – Opera Narodowa), Jolanta i Zamek Sinobrodego (Teatr Wielki – Opera Narodowa). Przygotował także choreografię do Jakoba Lenza Rihma, Halki Moniuszki, Latającego Holendra Wagnera i Medeamaterial Dusapina. Anna Godowska jest tancerką, choreografem, pedagogiem tańca współczesnego. Rezydentka Centre national de la danse w Paryżu (2005), centrum Maison Folie w Belgii oraz Choreographisches Zentrum NRW w Essen, stypendystka Mobile Academy (2006), uczestniczka Theorem Residency Project (2005) oraz Interdyscyplinary Dramaturgy Coaching w Zagrzebiu. Współzałożycielka Teatru Bretoncaffe, gdzie pracowała jako choreograf i tancerka. Od 2005 roku jest stałą współpracowniczką Sławomira Krawczyńskiego przy realizacji projektu badawczo-artystycznego Taniec śniącego ciała. Autorka choreografii do spektakli Partytura I Chóru Kobiet (premiera Instytut Teatralny), Magnificat Chóru Kobiet (premiera Instytut Teatralny) oraz Requiemaszyna (premiera Instytut Teatralny) w reżyserii Marty Górnickiej. W jej dorobku znajduje się także współpraca z artystami z innych dziedzin sztuki, w ramach której wyróżnić należy rozwijającą się od kilku lat współpracę z Katarzyną Kozyrą: Lord of the Dance (2002), premiera: Museo Nacional Centro de Arte Reina, Sofia – współpraca choreograficzna; Cheerleader (2006), premiera: Galeria Narodowa Zachęta w Warszawie, choreografia i reżyseria ruchu; Il Castrato, (2006), premiera International Festival Gender Bender w Bolonii, choreografia do performansu oraz pracy wideo. Koncepcja, scenariusz, reżyseria, światło: Sławomir Krawczyński Taniec: Tomasz Wygoda Choreografia:  Anna Godowska, Tomasz Wygoda / praca z procesem: Sławomir Krawczyński Muzyka: Święto wiosny Igora Strawińskiego w wykonaniu New York Philharmonic, dyrygent Leonard Bernstein, nagranie z 1958 roku Koncepcja kostiumów: Sławomir Krawczyński, Tomasz Wygoda Konsultacje merytoryczne: Jadwiga Majewska Konsultacje z psychologii zorientowanej na proces: Agnieszka Wróblewska Realizacja techniczna: Łukasz Kędzierski Projekt graficzny: Marta Bystroń Produkcja: Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk Premiera: 1 września 2013, Stary Browar, Studio Słodownia +3, Poznań W spektaklu wykorzystane są zremiksowane fragmenty choreografii Niżyńskiego do baletów Popołudnie fauna oraz Święto wiosny.  

Zespoły

Organizacje

Festiwale

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close