Autor: Łukasz Wójcicki

18.10.2021 Łukasz Wójcicki

Projekt performatywny: „Improvising Contact/Contact Improvisation” z Andrew Wassem

Sala im. Wojciecha Krukowskiego, budynek Laboratorium Zamku Ujazdowskiego. Czarne ściany, biała podłoga. Tu się kończą oczywistości, skróty myślowe i proste przekładanie rzeczywistości na przestrzeń performatywną. Tu się zaczyna warsztat z improwizacji kontaktowej Andrew Wassa. W opisie warsztatu czytamy m.in., że „każdy ruch w każdym momencie tańca jest wyrzeźbiony z czasowo-przestrzennego potencjału kinetycznego, jaki zapewnia tancerzom ich dotychczasowy trening i ich estetyka”. Rezonuje to moim zdaniem z koncepcją rzeźby, która jest ukryta w bryle materiału i czeka na swoje wydobycie ręką rzeźbiarza lub rzeźbiarki. Podobnie jest u Wassa – ruch, który za chwilę zrobię, już jest, gotowy, czeka na mnie w czasoprzestrzeni i...

19.05.2021 Łukasz Wójcicki

Choreografie skazanych ciał

System państwowego więziennictwa, razem z całym więziennym kompleksem przemysłowym (Prison-Industrial Complex, PIC[1]) to specyficzny performans ze ścisłą partyturą (score) choreograficzną. Partytura ta obejmuje choreograficzne strategie przetrwania osadzonych i strategie kontroli tych, którzy nadzorują i karzą. Jest to performans, którego istotę trafnie opisuje Debordowska charakterystyka społeczeństwa jako spektaklu, tutaj w mikroskali jako zamkniętego systemu więziennego: Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka[2]. Joanna Nikodemska w artykule Co dzieje się za murami polskiego więzienia[3] pisze, że za kratami opłaca się grać, bo więzienie to...

04.12.2020 Łukasz Wójcicki

Choreografia site-specific: między sztuką a polityką

Projekty site-specific realizują potrzebę wychodzenia poza instytucjonalne ramy sztuki, poza teatr czy galerię, z wnętrza sztuki na jej marginesy. To kwestionowanie instytucji jako miejsca do prezentacji sztuki staje się działaniem politycznym, uwalniającym sztukę z jednej strony od obostrzeń regulaminów i przepisów obowiązujących w danej instytucji kultury, z drugiej – od konwenansu galeryjno-muzealnego. Wyjście ze sztuką na zewnątrz, otwarcie jej na widzów-uczestników, wpisanie w krajobraz miasta czy wsi, jest działaniem z gruntu antykapitalistycznym, bez biletów i opłacanej obsługi technicznej.

10.07.2020 Łukasz Wójcicki

Taniec jako forma oporu

Wbrew apologetom sztuki dla sztuki, taniec, jak każda inna aktywność artystyczna, może być potężnym narzędziem zmiany kulturowej, społecznej i politycznej. Cytując brytyjskiego tancerza o bangladeskim pochodzeniu, Akrama Khana: „Jeśli mój taniec nie jest o polityce, to [i tak] zawsze jest i będzie polityczny. W swoim tańcu zawsze poszukuję postawy oporu wobec dominującej pozycji”

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close